شب اول سفرم بود که بهم خبر رسید فردوسی ایلام، مرحوم ولی محمد امیدی به دیار حق شتافته است. چاره نبود جز صبر ...
و اکنون اول شب بازگشت از سفر است که سروده های آن شبم را می نگارم، به یاد نگار زیباسیرت دیرینه سال، حماسه سرای بزرگ ایلام :
هه جور فردوسي حاجي اميدي
شعريلِ وتي گيشتي حماسي
ژ فتح مهران يه كربلاي يك
ژه بارِ جنگ و تك و هم پاتك
يادت وه خير بو شاعرِ نامي
شاعر شيعه دوانزه امامي
وتي يه شيريل شهيديل جنگ
سرباز و پاسدار، سردار و سرهنگ
هر بيت يه شعرت درياي خروشيو
فردوسي آسا آواي سروشيو
يه خاصيل وتي جوانيل رزم
يه عزيز كوريل شرينيل بزم
شهيد بسطامي شهيد غيوري
يا شير ژيان شهيد اميدي
ناميان بردي يك يك وه نيكي
تا نامت بويم اينگه وه نيكي
ياد جنگ وه خير و ياد امام
شيريل نَيشته شمشير ژه نيام
هر گوشه رشياس خيون شهيده
هر دالگ داخدار روله عزيزه
كربلاي عزيز ژه نو آزاد بيو
دين شاي نجف ژه نو اراد بيو
خوشا وه حالت پير روشن دل
امروژ خفتيده گوِل يه نامِ گِل
یادش به خیر و قبرش زیارتگه عشاق وطن پرست باد