بسم رب الشهداء و الصديقين

يكي بود يكي نبود، زير گنبد كبود، يه آقايي شكسته بود. ميگن كه شيميايي بود. روزاي جنگو ديده بود، سختي هاشو كشيده بود، مرديشو ثابت كرده بود. خدا رو هم حس كرده بود. تركش به جان خريده بود، هر نفسش با سرفه بود، يه عمره كه جون داده بود، گاهي رخش سياه مي‌شد، دور و برش عزا مي‌شد، ولي دوباره پا مي شد، حرفاش همه دعا مي‌شد، پر لبش خدا مي‌شد، شايد كسي شنيده بود، ولي كي اينو ديده بود؟، بابا خدا رو ديده بود، به دلبرش رسيده بود، رفتن او بهانه بود، قصه عاشقانه بود، از شهدا جا مونده بود، شعر سفر رو خونده بود، از اين زمين بريده بود، چونكه خدا رو ديده بود، يادش بخير رزمنده بود، لباش گلاي خنده بود، رفت و نگاش جا مونده بود، اوني كه تنها مونده بود.

ياد امام و شهدا، دلو مي بره كرب و بلا

آره يادش به خير. پيامك نوروزيش كه برا دوستم فرستاده بود با سلام به شهدا شروع شده بود، برا رهبر دعا كرده بود و سلامتي ما رو توي بهار طبيعت از خدا خواسته بود.

يه عمر به سختي نفس كشيد. آخه شيميايي بود چه روزايي كه با سرفه هاش خون بالا آورده بود و رنگش كبود كبود شده بود مثل پهناي كبود آسمون. همه دوستش داشتن. مردمي بود و ساده و بي تكلف. مرد خدا بود و بازمانده شهدا. چقدر مظلومانه شهيد شد. مشكل تنفسي پيدا كرده بود، رسونده بودنش بيمارستان، ولي كاري از دست دكترا بر نيومده بود. آرام و بي صدا پركشيد.

خدا صدام رو لعنت كنه با همه ارباباي نامردش از آمريكاي پليد جهانخوار گرفته تا آلمان ضدبشر، انگليس كثيف، شوروي خائن و همه اونايي كه ناجوانمردانه در مقابل جوانمردي مردان مرد ايران زمين شرمنده تاريخ شدن.

تلخي اين شهادت اونجايي بيشتر ميشه كه مسئولين امر كه هميشه با شيرين كاريهاشون دل مردم رو خون كردن، اجازه ندادن پيكر پاك اين شهيد توي قطعه شهداي بهشت رضا(ع) دفن بشه. حتي اجازه ندادن از كلمه شهيد در اعلاميه هاي ترحيم اين عزيز استفاده بشه. اينا همه مظلوميت شهداست و ما تنها نظاره‌گر مانده‌ايم.

اي كاش حالا كه بعضي مسئولين ما به شهداي ما رحم نمي كنند، لااقل ما فراموششان نكنيم.

اين مصيبت تلخ رو خدمت دوست عزيزم آقا مصطفي نورالهي‌، پسر ارشد اين شهيد والامقام تسليت و توفيق و نيل به آرزوي ديرينه پدر ايشون رو خدمتشون تبريك ميگم.

خواستين به شهدا عرض ارادت كنين مي تونين به وبلاگ آقا مصطفي مراجعه كنيد :

http://www.phisic2006.mihanblog.com/